.....شاید امروز... روزهاست که از این بودن دلگیرم

شايد با امروز روزهاست که در خلوت من ديگر هيچ چيز سر جايش نيست.....
شايد با امروز روزهاست که دلم آرام آرام در خراب آباد اين سينه می ميرد......
شايد با امروز روزهاست که آسمان در هر طلوع آبی مهرانگيزش را بيش از ديروزها می بازد.....
و هر سطر نيرنگ اين واژه ها را بر سپيدای نگاه می نويسد.....
سرمای ثانيه ها امروزها را بيش از ديروزها می ميراند.....
شايد با امروز روزهاست که شور زيستن در سکوتی خاکستری خاموش می شود....
شايد با امروز روزهاست که من می دانم آشيانه ای بر فراز آن تک درخت برای هميشه خالی خواهد ماند...
شايد با امروز روزهاست که همهمهء اندوه ، سکوت نازک و خيالی غالب بر قالب مرا می شکند....
و رنگين کمان تک رنگ باورم ،سبز، در آرزوی بهار رنگ می بازد.....
..... شايد با امروز روزهاست که ماهتاب در سياه اين شب راه گم کرده ست 

بیا در کوچه باغ شهر احساس

       شکست لاله را جدی بگیریم

             اگر نیلوفری دیدیم زخمی

                   برای قلب پردردش بمیریم

                         بیا در کوچه های تنگ غربت

                                 برای هر غریبی سایه باشیم

بیا هر شب کنار نور یک شمع

       به فکر پیچک همسایه با شیم

                بیا در یک شب آرام و مهتاب

                      کمی هم صحبت یک یاس باشیم

                             اگر صد بار قلبی را شکستیم

                                     بیا یک بار با احساس باشیم

بیا تا نیز مثل روح باران

     به روی یک رز تنها بباریم

          بیا در باغ بی روح دلی سرد

                کمی رویای نیلوفر بکاریم.

می‌دانم؛

چشمان تو

برق نگاه‌هایی را

                    در دوردست

                                          جواب می‌دهند

که قلب تو را از من ربوده‌است.

باشد.

آزادی!

فقط بگذار تا چشمانم به خواب روند،

بعد

برو!